eskiden günlüklerim vardı birini kuzenim tesadüfen buldu odaya girdiğimde daha fazla okuyamıycam intihar ederim devam edersem dedi.çok güldüm ona. sonra annem buldu tabi o intihar etme duygusana kapılmadı o işine gelen tarafları okudu. sonra geldiğimde bunların hepsini sen yaptınmı nasıl bi evlatsın nasıl bi kızsın sen dedim çok ağladı o gün günlüklerimi bildiğin çöp kutusuna attım belki birileri bulmuştur okumuştur. umrumda değil ama ben o yazdıklrımı ve dahasını hala yaşıyorum.
kendi elimle kendimi yakıyorum her gün nerdeyse. akıllanmak değil bu aklımı durdurmak. yoksa bitmek bilmez acılar içine giriyorum ve bu hiç çekilmez biri olmama sebep oluyo. beynimi uyuşturuyo.
literatürde bunun bi adının olduğu ve benim gibisinin o kadar çok olduğunun farkındayım bunu aklıma getirmemeye çabalıyorum yoksa kimseyle iletişime geçemem. ben kimsenin kim olduğumu bilmediği ben.bana seni iyi tanıyorum diyenlerin bile bilmediği ben.sevgilimin beni en yakın arkadaşımdan bilmediğim göremediğim yönlerini anlat dediği arkadaşımın bile bilmediği ben binbir surat ben. içindeki sesleri bastırmaya çalışan en çok onunla muhabbet eden ben.yalancı pislik ikiyüzlü adi ben.ben işte buyum zamanı nasıl bitireceğini bilen bir cemiyet mikrobuyum .
hepsi bu.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder